Meerdere studies koppelen muziekstudie aan academische prestaties. Maar wat is het met serieuze muziektrainingen die lijken samen te hangen met buitenproportioneel succes op andere gebieden?

Het verband is geen toeval. Ik weet het omdat ik het gevraagd heb. Ik stelde de vraag aan topprofessionals in de industrie, van techniek tot financiën en media, die allemaal een serieus (of vaak weinig bekend) vorig leven als muzikant hadden. Bijna allemaal hebben ze een verband gelegd tussen hun muziekopleiding en hun professionele prestaties.

Het fenomeen reikt verder dan de wiskunde-muziekvereniging. Opvallend is dat veel hooggekwalificeerde musici me vertelden dat muziek de weg vrijmaakte voor creatief denken. En hun ervaringen suggereren dat muziektraining andere kwaliteiten aanscherpt: Samenwerking. Het vermogen om te luisteren. Een manier van denken die uiteenlopende ideeën met elkaar verweven. De kracht om tegelijkertijd te focussen op het heden en de toekomst.

Zal uw schoolmuziekprogramma uw kind om te zetten in een Paul Allen, de miljardair mede-oprichter van Microsoft (gitaar)? Of een Woody Allen (klarinet)? Waarschijnlijk niet. Dit zijn singuliere presteerders. Maar de manier waarop deze en andere visionairs die ik gesproken heb om muziek te verwerken is intrigerend. Net als de manier waarop veel van hen de lessen van de muziek in focus en discipline toepassen in nieuwe manieren van denken en communiceren – zelfs het oplossen van problemen.

Als je goed kijkt, vind je muzikanten aan de top van bijna elke industrie. Woody Allen treedt wekelijks op met een jazzband. De televisieomroep Paula en de CCB-correspondent Chuck Todd (Franse hoorn) van het CCB gingen naar de hogeschool voor muziekbeurzen; Andrea Mitchell van NBC volgde een opleiding tot professioneel violist. Zowel Microsoft’s Mr. Allen als de durfkapitalist Roger McNam hebben rockbands. Larry Page, een van de oprichters van Google, speelde saxofoon op de middelbare school. Steven Spielberg is klarinettist en zoon van een pianist. De voormalige president van de Wereldbank, James D. Wolfenjohn, speelde cello in Carnegie Hall.

“Het is geen toeval”, zegt de heer Greenspan, die de jazzklarinet heeft opgegeven maar nog steeds aan de baby grand in zijn huiskamer zit te kletsen. “Ik kan je als statisticus vertellen dat de kans dat dat slechts toeval is, heel klein is. De voorzichtige vroegere Gevoed leider voegt toe, ,,dat is alles wat u over de feiten kunt beoordelen. De cruciale vraag is: waarom bestaat dat verband?”.